Het BU nummer herkent u waarschijnlijk al snel dat het om een boot uit Bunschoten-Spakenburg gaat, en dat het om een voormalig visserij nummer gaat. De BU17 was in een van haar vorige levens een botter die uit Spakenburg op de Zuiderzee gevist heeft. De “groof” van de schipper heeft deze botter jarenlang uit en in het havengat van Spakenburg gevaren. De “groof” van schipper Evert de Graaf  “puup”, is in 1932 gestopt met vissen omdat het schip van ouderdom gedoemd was om te gaan zinken.

Vele platbodemschepen uit Spakenburg krijgen van hun eigenaren noch steeds het famillie nummer op de boot, dit is een soort traditie. 

De tweede BU17 kwam pas weer opdagen in de jaren 80 van de vorige eeuw, na +- 50 jaar kwam er weer een platbodem BU17, nu geen botter maar een 9 meter Huitema schouw. Voor schipper Evert de Graaf was dit zijn eerste platbodem. De schouw is tot 1989 in de vaart gebleven onder de naam, daarna is het schip verkocht om ruimte te maken voor de volgende.

De huidige BU17 is een hoogaars van 11.32 meter lang ontworpen door Andre Hoek, gebouwd bij de werf van Smit in Nieuwegein. Voor de boot is in 1989 opdracht gegeven tot ontwerpen en in  Augustus 1989 is begonnen met de bouw, de boot werd opgelverd in mei 1990 waarna de afwerking zelf is gedaan. De werf is later verhuisd naar Makkum en daarna overgenomen door gebr Enkhuizen. Voor Evert was dit zijn droom, een mooi ogend schip laten ontwerpen, bouwen, zelf intimmeren en goede zeilprestaties leveren. Over de naam hoefde niet lang te worden nagedacht. De enige tweede hoogaars door Andre Hoek ontworpen is de Nieuwe Maan van dhr. Van der Dussen, dit schip is een meter langer dan de BU17. De BU17 is samen met de Nieuwe Maan een van de laatste stalen hoogaarzen in Nederland gebouwd.

De BU.

Op veel wedstrijden word geroepen; “daar is de BU die gaat hard”. Is dit waar?

De ontwerper zat mee, de zeileigenschappen ook, maar een goede bemanning en sfeer is zeker het belangrijkste op het schip (een gunstigere handicap is ook altijd lekker). Over dat laatste is heel wat afgekibbeld als op menig wedstrijd schip. De BU17 heeft in de jaren dat hij in vaart is waarschijnlijk de grootste handicap verzwaringen van heel de vloot ontvangen. Vlak na de eerste drie wedstrijdjaren kwam de eerste handicapverzwaring van 45 punten, dit deed zeer en er werd nog fanatieker gezeild waardoor de BU17 in de prijzen bleef vallen. Na het weegverhaal in de VB/HB klasse onderging de BU17 nog een fikse verzwaring. De bemanning haalde weer meer uit de kast en zo kwamen er toch weer resultaten. Helaas waren de resultaten niet van dien aart zodat de wedstrijdbemanning langzaam wedstrijd moe werd, ook hebben de tegenwoordig hoge kosten voor de wedstrijden hieraan bijgedragen. Misschien is dit wel een van de redenen dat er tegenwoordig nog zo weing schepen in de VB klasse komen opdagen. Toch staan er voor komende seizoenen zeker nog wedstrijden op de kalender om te zeilen.

De BU17 is geen schip wat hoog aan de wind kan zeilen, soms lijkt het schip ook een eigenwil te hebben en doet het wat niemand verwacht had, (de bemanning natuurlijk wel).

Dat hoog aan de wind zeilen is nog wel eens in een wedstrijd een nadeel, de BU17 is ingedeeld onder de VB/HB klasse bij wedstrijden en zeilt vaak tegen lemsteraken met loefbijters en blijft daarom achter in hoogte, vaak word dit weer goedgemaakt op de rakken dat er ruimer gezeild moet worden, dan gaat de halfwinder (80m2) omhoog en de bezaan(aap).

Een majestueus gezicht is het als de halfwinder uitgeboomd staat en de bezaan achter het grootzeil, 14 meter breed en 11,5 lang.

De BU17 is door Andre Hoek ontworpen met de opdracht dat het schip van de Randmeren af kon zonder dat de mast moest worden gestreken. Het schip heeft een doorvaarhoogte met mast van 13,5 meter, hiervan kan een meter worden weggeklapt zodat er een doorvaarhoogte overblijft van 12,5 meter, genoeg voor de Stichse- en de Hollandse brug. Voor de rest is het schip zo ingericht dat Evert er vrij gemakkelijk alleen mee kan varen, wat hij dan ook zeer regelmatig doet met alles erop. De boot is van een groot aantal lieren voorzien in totaal 12. Zes lieren in de kuip voor de zwaarden, bakstagen en de zeilen, vijf op het voordek, drie lieren voor de zeilhijs, een op de giek, een voor de kluiver en een elektrische voor de mast strijk installatie. Voor de rest is het schip door Evert van casco af zelf afgewerkt. Een simpel maar zeer functioneel interieur met een zee van opbergruimte, 1 eigenaarshut, 2 voorkooien en een (slinger)zijkooi.

De Schipper.

Evert gaat al enkele jaren mee in het platbodem wereldje. In 1972 is hij begonnen met platbodem zeilen. Na al vele jaren op scherpe jachten te hebben gevaren stapte hij in de vroege zeventiger jaren bij Aart de Graaf (van Jan de Bakker) aan boord van zijn kok schouw Zevija. Vele jaren heeft Evert meegvaren bij alle wedstrijden, eerst op de Zevija daarna op de lemsteraak de Bunschoter (Y. de Jong). Toch is Evert zelf eigenlijk pas laat zelf overgestapt op platbodems, zijn eerste de Huitema schouw pas in het begin van de jaren tachtig.

Evert is een zeilfanaat van formaat in de zomer en in de winter is hij op het water te vinden minimaal twee maal per week. In de Winter varen en zeilen is vaak het mooist, zo lekker rustig als het dan op de randmeren kan zijn, met sneeuw en vorst tooit hij zich dan in een warm zeilpak, en dan gaat binnen de kachel op de rooie streep, de pijp extra aan en varen maar. Er gaan maar weinig zaterdag of zondagmiddagen voorbij of er wordt gevaren. Alleen vorst en verenigings werk houden hem nog wel eens tegen.

Evert vaart de boot ook gerust alleen op het Ijsselmeer, de stuurautomaat bij de hand en de kluiverschoot naar de kuip. Als u ooit iemand op het Ijsselmeer voorbij ziet varen met een hoogaars, pijp in zijn mond en staande op zijn voordek, een dikke kans dat dit dan Evert is, alhoewel hij in de meeste havens rond het IJsselmeer wel een bekend gezicht is.

De Wedstrijden en de Resultaten van 25 jaar wedstrijden met de BU17.

Vele wedstrijden zijn gevaren op zout en op zoet water. Vele wedstrijden met prijzen en ook met grote dompers. In Zeeland is vele jaren de Deltaweek gezeild. Hierbij is twee maal de overall prijs gehaald. Ook is over een jaar wedstrijdzeilen de landelijke prijs van zeilvereniging het IJ behaald. Verder bij de Hoekrace een tweede plek, Nacht van Spakenburg 2000 1e prijs, Jan Haringrace 2004 1e prijs. Voor de rest zijn er door de jaren heen vele prijzen +- 100 binnengehaald bij de voorgaande wedstrijden en bijv de markervuur, 24uurs, flevorace, zuidwal en natuurlijk de Harlingen-Terschelling race.

Een domper was bij het NK in Enkhuizen mocht de BU17 de eerste keer helemaal niet meedoen, geen hoogaarzen bij de VB klasse, jammer vooral als je hebt ingeschreven en naar Enkhuizen vaart.

Waar de BU17 elk jaar trouw aan meedoet is iets wat niet landelijk is maar plaatselijk. In Spakenburg wordt al bijna 20 jaar een platbodem competitie gevaren. Hierbij is de doelstelling dat er getraind word voor grote wedstrijden landelijk. Langzamer hand is de DARP-competitie een prestatierace op zich zelf geworden. Vele dinsdagavonden per jaar varen ongeveer 35 platbodems elke avond tegen elkaar. De schepen zijn verdeeld in vier klassen namelijk de Botters, Aken, Schouwen en overige schepen. Aan deze competitie doen ongeveer 5 schepen mee in de Aken-klasse. Ook 2-voudig Nederlands Kampioen VB klasse de Heksenketel van Teunis Hopman zeilt in de Aken-klasse. Afgelopen jaar heeft de BU17 de competitie voor het eerst in vele jaren in de Aken-klasse op haar naam kunnen schrijven.

Een grote groep mensen heeft door Evert en de BU17 als bemanning kennis genomen van het wedstrijdzeilen. Dit is voor mij in ieder geval een zeer speciale ervaring. De bruisende kracht van 11 ton hoogaarsgewicht zorgt soms voor kippenvel, met veel wind kan je met dit schip door het lichte ondertuigd zijn toch nog met vol tuig varen. Het lage contact van het water en het snel door de gangboorden lopende water is iets wat je eigenlijk nooit wilt missen.